Een salvo schoten richting Aarde
Zonnevlekgroep 61 (NOAA 0696) produceerde de voorbije dagen een indrukwekkende lijst van halo CMEs. Het geomagnetisch veld werd al serieus door elkaar geschud als gevolg van de inbeukende CMEs. Op 7 november 2004 schoot de gemeten X-straling de hoogte in. Diezelfde groep zorgde weerom voor vuurwerk: een X2.0 zonnevlam met halo CME. We wachten nu op de aankomst van deze CME.
English version/ Version franšaise gepost op 9 November, 2004

2 november: een kleine zonnevlekgroep groeide plots uit tot een enorme en complexe groep. Vanaf dat moment bepaalde de groep volledig het zonnelandschap in de vorm van serieuze zonnevlammen en coronale massa ejecties.  Vanaf 3 november werden  verscheidene 'halo-cme-alerts' verstuurd door het SIDC als gevolg van een reeks CMEs die op de aarde afstormden. CMEs worden automatisch gedetecteerd in LASCO data door onze zelfontwikkelde CACTus software. De linkse figuur (klik erop om te vergroten) geeft een visueel overzicht van alle detecties. Horizontale doorsneden stellen de omtrek van de schijf van de C3-coronograaf aan boord van SOHO. De cirkel is doorgesneden op een zuid-oost positie en daarna opengetrokken.  Op 7 en 8 november, een aantal CMEs botsten op het magnetisch veld van de Aarde. Celias/SOHO detecteerde 4 schokken in de zonnewind. Het is niet duidelijk welke CME verantwoordelijk is voor welke schok: de plasmawolken kunnen elkaar inhalen en als een geheel verder bewegen. Dit geweldadige fenomeen wordt 'CME kannibalisme' genoemd. Wanneer de achterkant van een plasmawolk passeert, spreken we van een ge´nverteerde schok waarbij typisch de dichtheid daalt.
1 van de plasmawolken had een sterk magnetisch veld met een zuidwaarts gerichte z-component (loodrecht op het ecliptisch vlak) met waarden tot -50nT! Het resultaat was een zware geomagnetische storm, uitstekende condities voor aurora-kijkers. De wolken waren echter spelbrekers, althans in BelgiŰ. Een ander interessant gegeven was het feit dat de protonniveaus enkele malen de hoogte werden ingeduwd als gevolg van de opeenvolgende zonnevlammen en CMEs. De protonflux gemeten door o.a. GOES, een satellite in een baan om de aarde, blijft op een hoger niveau zolang de CME-schok de protonen versneld. Eenmaal de schok de satelliet voorbij vliegt, daalt de protonflux. In het geval een zonnevlam de oorzaak is van de verhoogde protonflux, start de dalende flux-tendens eerder.  Een CME doet normaal gesproken 3 dagen over de afstand Zon-Aarde, een zonnevlam slechts 8 minuten.

Op 7 november explodeerde de groep andermaal. De X-straling piekte op X2.0. EIT aan boord van SOHO, kon de vlam 'fotograferen'. De figuur rechts is het resultaat. In deze LASCO film zien we ook de bijhorende CME. Buiten deze halo CME zijn er nog 3 andere halo CMEs zichtbaar: diegene die laat op 4 Nov werd gecatapulteerd is bijna uit het gezichtsveld, de 6 Nov CME geassocieerd met de M9.3 vlam en een laatste vage halo CME die de C3 verlaat op 8 november, omstreeks 05:42UT. Vandaag, op 9 november, omstreeks 09:38UT (op het moment dat we dit schrijven) zien we in de ACE-data een schok: dit is hoogstwaarschijnlijk de X-vlam CME die aankomt. Een slecht moment voor aurora-jagers vermits het klaarlichte dag is. Eveneens voor alle GPS-gebruikers waarvoor exacte metingen belangrijk zijn: hou je vingers gekruist! In de nabije toekomst verwachten we nog meer geomagnetische verstoringen wanneer volgende CMEs aankomen.